Voor Frederique (30) is het eigenlijk al een tijdje duidelijk: ze vindt haar draai niet in haar functie. Als gezondheidswetenschapper werkt ze nu twee jaar bij een fonds ter bevordering van gezondheid, waar ze projectmedewerker is. Dat klinkt als een concrete baan, maar dat is het tot frustratie van Frederique niet. Ze moet continu switchen van rol: dan is ze beleidsmedewerker, dan geeft ze weer voorlichting, dan adviseert ze weer mensen over allerlei preventieve zaken, en ze moet haar aandacht verdelen tussen allerlei projectthema’s. Het is heel hectisch.
Lees in het artikel hoe Frederique ontdekt wat echt bij haar past en hoe ze in korte tijd grote stappen maakt.

——-

Kristin Neff

Lezing over Zelfcompassie
Afgelopen donderdag was ik bij een lezing van Kristin Neff (foto’s). Zij doet onderzoek naar zelfontplooiing en zelfcompassie aan de universiteit van Texas. Het was een geweldige avond met deze levendige vrouw die zelf ook veel meemaakte met haar autistische zoon en er een boek over schreef: ‘de paardenjongen’.

Neff: ‘het lukt best om compassie te hebben met anderen, maar is het veel moeilijker is om compassie te hebben met onszelf’. We zijn (zeer) zelfkritisch en nemen onze talenten maar voor lief. We vergelijken ons voortdurend met anderen, maar dan alleen met de anderen die het – in onze ogen – beter doen. Het helpt niet. Het maakt ons gespannen en streng. Dat merk ik zelf ook en ook bij de mensen die ik coach.

In haar onderzoek ontdekte Kristin dat 3 dingen echt helpen:

• Begrip en vriendelijkheid naar jezelf als je het moeilijk hebt. Net zoals je dat zou doen naar je meest dierbare die worstelt.
• Acceptatie dat lijden erbij hoort. Het maakt onvermijdelijk deel uit van het leven. ‘Wij hebben geen contract gekregen op een gelukkig en succesvol leven bij onze geboorte’, aldus Neff. Moeilijk tijden, momenten en ervaringen zitten in het pakket. Het is universeel. Dat kan je ook een minder eenzaam gevoel geven op de moeilijke momenten.
• Niet veroordelen van de emoties en gedachten die je hebt. Zie de dingen zoals ze zijn, bagatelliseer het niet, overdrijf het niet. Dus sta eens stil bij hoe je je voelt: constateer hoe het met je gaat in plaats van te problematiseren.

Wanneer je dit doet, ontdekte Neff in haar onderzoeken, gaan mensen minder vergelijken, ervaren zij minder angst, zijn ze stabieler en maken ze meer oxytosine en opiaten aan waardoor ze milder en liefdevoller zijn.

Ook zegt Neff, en ik herken het van de mensen die ik coach, zijn mensen bezorgd dat ze dan lui, soft of te toegeeflijk worden. ‘Maar’ zegt zij, ‘alleen met zelfcompassie kun je jezelf en de ander helder zien en duidelijk en minder dwingend opkomen voor wat jij vindt’.

Samen met vriendin en collega psycholoog Marjolein Engbers ontwikkelden we de ‘workshop Zelfcompassie’, gebaseerd op dit gedachtegoed en dat van de Zijnsoriëntatie, wat hier naadloos bij aansluit. Wij introduceerden de ‘Innerlijke Vriend’, wat ook aan de basis ligt van het individuele wandelcoachprogramma ‘Ontdek je talent en wie je bent’. De workshop Zelfcompassie geven we weer in het najaar. Ik houd je op de hoogte.

Ook in het verhaal van Frederique is zelfcompassie van wezenlijk belang. Door zichzelf te accepteren ontdekt ze wat echt bij haar past en kan ze grote stappen nemen.

———

Artikel: Verander niet jezelf, verander je werk!

Frederique zit niet op haar plek in haar hectische functie als projectmedewerker. Ze verzuipt in de verschillende rollen, taken en onderwerpen en wordt er moe en onzeker van.

Chaos en frustratie
Wat Frederique vooral mist is overzicht, structuur, een duidelijk afgebakende takenlijst die ze aan het eind van de dag kan afstrepen. Nu doet ze alles door elkaar en krijgt ze veel minder af dan ze zou willen. Bovendien voelt ze de druk dat zij meer publiciteit moet genereren voor het fonds, meer naar buiten moet treden en netwerken. Daar ziet zij tegenop. In feite zit Frederique de hele dag in d’r eentje achter de computer en ziet ze dat al haar collega’s hetzelfde doen. Dat is een sfeer waarin ze bepaald niet gedijt. Daarbij is ze ook net verhuisd, dus thuis is de rust ook ver te zoeken.

Vrij denken in de natuur
Zo ongeveer in dat stadium maak ik kennis met Frederique. ‘Dit wil ik niet meer’, zegt ze gedecideerd, ‘maar ik weet echt niet wat ik dan moet doen?’
We wandelen en voorzichtig en nauwkeurig onderzoeken we wat haar allemaal bezighoudt. Ze vindt het buiten heerlijk. ‘Ik word er rustig van. En ik mag zo maar van alles bedenken!’, zegt ze. ‘En het is ook zo fijn dat we niet in een drukke stad lopen, of op een muf kantoor zitten. Dan zou ik alleen maar nieuwe kantoorbanen kunnen bedenken.’

Boerderij in Rhijnauwen

Ik begeleid haar in het beschrijven van een dag waarin alles haar energie geeft. Die begint, zoals bij veel mensen die thuis een partner of een gezin hebben, met een keertje alleen wakker worden en opstaan. ‘Dat is fijn’, zegt ze. ‘Gewoon zelf, op mijn eigen tempo opstaan, ontbijten, de krant lezen… Nooit eerder aan gedacht eigenlijk.’

Ik hoor dat vaker. Mensen die vanaf het moment dat ze hun ogen openen continu samen met anderen zijn, willen graag een keertje alleen hun ochtendritueel doen. Omgekeerd zouden mensen die alleen zijn, dolgraag hun dag eens willen beginnen samen met iemand anders. Mijn advies is: Doe het! Regel het. Voor ideeën kijk bij de tips.

Bed & Breakfast
Voor Frederique is op de rest van haar ideale werkdag alles wat ze nu moeilijk vindt precies omgekeerd. Ze heeft overzicht. Er is structuur, regelmaat. Ze heeft haar zaken goed geregeld en alles loopt op rolletjes. Ze kan haar taken één voor één uitvoeren.
Bovendien weet ze in haar werk mensen blij te maken. Er is een goede, bedrijvige sfeer om haar heen. ‘Ik zie een Bed & Breakfast voor me, maar misschien doe ik iets nuttigers. Voor anderen. Iets zorgzaams’, zegt ze.

Frederique heeft de smaak te pakken van denken in mogelijkheden. De zorg spreekt haar erg aan, ze heeft er zin in, en ze wil zich er in oriënteren. Het past bij haar behoefte om er voor anderen te zijn. Ook wil ze leren haar stem beter te gebruiken – ze vindt dat ze soms wat zacht praat – en daarom wil ze op zangles. En op haar ideale dag heeft ze ook totaal geen last van de rijangst die haar soms parten speelt.

We zijn bezig met haar lange termijnplannen, maar omdat ze nu zo’n last heeft van de hectiek op haar werk vraag ik haar wat de druk op haar werk zou verlagen. Ze denkt na en zegt het veel zou schelen als een project er af zou gaan. ‘Iets om te bespreken met je manager?’, vraag ik haar. ‘Eigenlijk wel’, zegt ze. We nemen het gesprek door als een voorbereiding en ze gaat het doen.

Talent voor mensen
Als we elkaar weer treffen in Amelisweerd is het weer heerlijk weer. We wandelen langs de Kromme Rijn en eten taart in de Veldkeuken. Frederique deed de talententest en daaruit blijkt dat ze heel goed is in het creëren van een goede sfeer bij mensen met een hulpvraag. Ze is geduldig, stelt hen op hun gemak, is bemoedigend, rustig, en kan goed luisteren.

De Veldkeuken

Tegelijkertijd blijft ze niet afwachtend, ze analyseert nauwkeurig wat er aan de hand is en ze focust om helder te krijgen wat het probleem is, zeg maar wat de juiste diagnose is. Vervolgens gaat ze aan het werk voor een oplossing. Want ze wil wél concrete resultaten zien.

We proberen al concreter te worden. Ik zie het werk voor me van praktijkondersteuner in een huisartsenpraktijk. ‘Hoe sta je tegenover dat soort werk?’, opper ik. Ja, dat lijkt Frederique misschien wel iets. ‘Als het maar praktisch is, ik wil niet weer terechtkomen in één of andere beleidsfunctie.’ Dat Frederique dan moet accepteren dat ze met haar wetenschappelijke opleiding in een functie op maximaal HBO-niveau zal gaan werken, vindt ze geen bezwaar. Als ze maar wat kan doén.

Suggesties voor beroepen en zangles
Uit de beroepskeuzetest en de Talentenscan komt Frederique’s ordenende en zorgende aard ook duidelijk naar voren. Concrete beroepen als leefstijlcoach, diëtist of audioloog komen als suggesties uit de test. Het spreekt Frederique zeer aan en ze wordt er enthousiast van dat er zulke aantrekkelijke mogelijkheden zijn. ‘Ik kan dan echt wat betekenen voor mensen die ergens mee zitten’.

Grappig, concluderen we al snel, zo ongeveer alles dat uit de gesprekken en de tests komt, is totaal het tegenovergestelde van de taken die ze in haar huidige baan heeft. ‘Geen wonder dat ik zo suf van dit werk word!’, roept ze uit. ‘En dat ik onzeker word als ik mijn best doe om alles zo goed mogelijk te doen. Het past gewoon niet bij me. Ik zie het zo helder nu’.

Intussen heeft ze ook al haar eerste zangles gehad, en is ze bezig met de aanschaf van een piano, ook een langgekoesterde wens. Het gesprek met haar leidinggevende gaat boven verwachting goed: een zware taak, een van de projecten, die al tijden tot haar ontevredenheid op haar bord ligt, is ze kwijt. Dat viel best mee!

Oriënterende gesprekken
Frederique zoekt alle suggesties uit en ontdekt nog meer mogelijkheden die haar aanspreken. Ze komt ook in actie. Ze loopt een dagje mee met een longfunctie-assistent, een medisch beroep waar ze vanuit haar werk wel affiniteit mee heeft. Maar het valt haar tegen. ‘Op papier lijkt het wel prima,’ zegt ze, ‘maar in de praktijk is het wel heel routinematig en technisch. Je checkt patiënten op bepaalde symptomen, en de resultaten van de tests stuur je door naar de longarts. Die heeft het echte contact met de mensen. De assistent doet de hele dag alleen maar de metingen.’ Dezelfde ervaring heeft ze met een hartfunctielaborant: het is te technische en echt verder helpen van patiënten is er niet bij.

De ontdekking van het ziekenhuis
Wel merkt ze dat, telkens als ze voor haar afspraken in het ziekenhuis is, haar hart een sprongetje maakt. Die bedrijvigheid! Die levendigheid! Die zorgzaamheid! Ze houdt de vacaturesites van de verschillende ziekenhuizen in de gaten. Dan valt haar oog op een vacature voor casemanager. De casemanager is de spil van de organisatie rond een patiënt, degene die als intermediair fungeert tussen de specialist, het secretariaat en de patiënt zelf.

Solliciteren
Het lijkt haar een geweldige baan, concreet werk doen voor de patiënt, resultaat zien. Ze belt meteen en stelt verhelderende vragen. Ze wordt alleen maar enthousiaster en solliciteert. En warempel: ze wordt uitgenodigd voor een gesprek. Ze doorloopt de procedure, krijgt een rondleiding over de afdeling, maakt kennis met de collega’s, en voor ze het weet, heeft Frederique de baan te pakken!

‘Het leuke is’, zegt ze tijdens onze laatste wandeling, ‘dat tijdens de sollicitatieprocedure alles zo naturel ging. Ik had op geen enkele manier de behoefte om mezelf te profileren of anders voor te doen dan ik ben. Ik was en ben daar volkomen mezelf.’ Tijdens de bezoeken aan het ziekenhuis ziet ze ook allerlei mogelijkheden om zich te specialiseren. Dat lijkt haar wel wat om in de toekomst te gaan doen. Maar eerst een paar jaar dit!

Verander niet jezelf, verander je werk!
Het fijne is, dat bij Frederique gebeurt wat ik heel vaak zie gebeuren: als je het gevoel hebt niet op je plek te zitten, is het niet nodig je zelf krampachtig proberen te veranderen, maar rustig op zoek te gaan naar de plek die wel past. Bij Frederique zie je dat er bij haar huidige werk continu een appèl wordt gedaan op competenties die ze niet heeft – en niet wílde hebben bovendien. Dat kost veel energie en maakt haar onrustig, onzeker, op den duur zelfs ongelukkig. Zodra ze zich in alle vrijheid oriënteert op andere werkomgevingen, merkt ze dat ze weer nieuwe energie en nieuwe lucht krijgt.

Voor Frederique pakt het goed uit: per 1 augustus begint ze aan haar nieuwe baan. En het leuke is: autorijden gaat ook steeds beter. ‘Ik zit beter in mijn vel en rijd vaker ook lange en onbekende stukken. Ik word er steeds gemakkelijker in’. De piano heeft ze nog niet gekocht, eerst de zolder opruimen en de verhuizing afronden. Maar daar heeft ze nu weer alle ruimte voor – geestelijk én fysiek.

Tips:

* Is het een wens van je om eens een keer helemaal alleen wakker te worden en op te staan? Doe het! Boek een huisje of een hotel, of zorg dat thuis iedereen de deur uit is. Oortjeshekken bij Nijmegen is een heerlijke plek. Andersom: ben je altijd alleen en zou je wel eens samen willen ontbijten? Nodig een vriend of vriendin uit om op bijvoorbeeld zondagochtend in de stad te ontbijten. Dat is reuze gezellig. Bijvoorbeeld bij de Bakkerswinkel, Sector 3 in Utrecht of VRIJ in Delft. Nederland zit vol met leuke ontbijtplekken.

* Heb je een bepaalde fantasie over een werkomgeving die je fantastisch lijkt, een Bed & Breakfast bijvoorbeeld? Blijf er niet mee rondlopen maar ga er eens langs, en praat met de uitbater. Die kan je ook de minder leuke kanten van het werk vertellen, waardoor je een iets realistischer beeld krijgt – en dat is ook belangrijk.

* Wil je iets veranderen in je werk of je takenpakket, kaart het aan bij je leidinggevende. Nee heb je, ja kun je krijgen. Vaak zijn managers blij als ze duidelijk van hun mensen horen wat ze nou eigenlijk écht willen in plaats van het geklaag in de wandelgangen. Wie weet krijg je gewoon wat je wilt!

* Als je niet op je plek zit, denk dan niet te snel dat het aan jou ligt en dat jíj moet veranderen. Zoek je talenten uit en je authentieke wensen. Kijk eens wat een werkomgeving met je doet waar je je talenten en wensen kunt leven.

* Lees het boek van Kristin Neff ‘Zelfcompassie’. Het is prachtig.

Veel succes en hartelijke groet.

Je reactie op dit artikel is welkom op mijn weblog.

Hilde Backus
hilde@coachbureau.nl

—-

Wil je individueel, diepgaand en compassievol onderzoeken in welke functie jij je talenten inzet en verder ontwikkelt en waarin je tot je recht komt en gelukkig wordt? Dan is het individuele wandelcoachprogramma ‘Ontdek je talent en wie je bent’, iets voor je. Hierin kijken we in 4 heerlijke wandelingen in de prachtige landgoederen Amelisweerd en Rhijnauwen met welke talenten je jouw wensen gaat waarmaken.
Kijk ook op: Ontdek je talent en wie je bent!